هیدروژل های تزریقی بیوپلیمری، بیومواد امیدوارکننده ای برای کاربردهای بازسازی میوکارد هستند. آنها علاوه بر زیست سازگاری، خاصیت خود تنظیمی دارند و کاملاً متناسب با بافت اطراف هستند. با این حال، هیدروژل‌های بیوپلیمری به دلیل ماهیت خود، معمولاً فاقد عملکردهای مطلوبی مانند فعالیت آنتی اکسیدانی و هدایت الکتریکی و در برخی موارد عملکرد مکانیکی هستند. نانوفیبریل‌های پروتئینی (NFs)، مانند نانوفیبریل‌های لیزوزیم (LNF)، نانوساختارهای پروتئینی با عملکرد مکانیکی عالی و فعالیت آنتی‌اکسیدانی هستند که می‌توانند به عنوان الگوی نانویی برای تولید نانوذرات فلزی باشند. در اینجا، نانوذرات طلا (AuNPs) در محل در حضور LNFs سنتز شدند و ترکیبی AuNPs-LNFs به هیدروژل‌های ژلاتین-هیالورونیک اسید (HA) برای کاربرد بازسازی میوکارد اضافه شدند. هیدروژل‌های نانوکامپوزیتی به‌ خصوص برای هیدروژل‌های حاوی AuNPs-LNFs، خواص رئولوژیکی، انعطاف‌پذیری مکانیکی، فعالیت آنتی‌اکسیدانی و هدایت الکتریکی بهبود یافته را نشان دادند. نسبت‌های تورم و جذب زیستی این هیدروژل‌ها به طور مطلوب در سطوح pH پایین‌تر تنظیم می‌شوند که مطابق با موارد موجود در بافت‌های ملتهب است. این خصوصیات بهبود دهنده با حفظ خواص مهم یعنی قابلیت تزریق، زیست سازگاری و توانایی انتشار یک داروی مدل می باشد. علاوه بر این، وجود AuNP ها به هیدروژل ها اجازه می دهد تا از طریق توموگرافی کامپیوتری قابل نظارت باشند. این کار نشان می‌دهد که LNFs و AuNPs-LNFs نانوساختارهای عملکردی عالی برای فرمول‌بندی هیدروژل‌های نانوکامپوزیتی بیوپلیمری تزریقی برای کاربردهای بازسازی میوکارد هستند. نتایج این مطالعه در مجلهASC Applied Materials & Interfaces به چاپ رسیده است.

ترجمه و بازنویسی: دکتر ارغوان حسین پوری